بــــازمــیخــوام هـیـچی نگــم                    بـــازم مـیخوام سـکوت کـنم

بــــازم مــیخـوام فــقــط بــرم                   مـیـخــوام بـــرم از هـمـه جا

بـــازم مـیخـوام فــریـاد بـزنم                      از تـــــه دل داد بــزنــــــم

بــــازم میـخـوام کـه نــشـنـوم                    حـــرفــای مــردم و مـــیـگم

بـــزار هــمـه بـه هــم بــگــن                    کــه مـن دیــگــه د یـونـه ام

بــازم مـیـخوام سکـوت کــنـم                      بــازم مـیخوام ساکت باشم

امـــا دیــگـه چـــه فـــایــده ای                  میـخوام نـگــم کـه من چــیـم

یــا واسـه چـی شـعـر مــیـگـم                  یــا از کـجـا دل شکـسـتـه ام

امـــا مــن و یـــه عــــالـمـه                    یـه عالـمـه حـرف بـی دقـدقـه

کـه مــن خــودم دیـگـه چـیـم                  بــزار هــمـه قــاضــی بــشـن

واســـه دلــم حـکـمـی بـدن                     اونــــا ی کــه امــیــد مــیــدن

واســـه دلـــــم شـعـــار مـیـدن                 هـــــمـه مـیـگـن کـه دل چـیـه

عـــاشــق و مـعـشـوق چـیـه                     اونــــا مـیـــگــن دنـیـا چـیـه

اونـــا هـمـش شـعـار مـیـدن                     مـیـخـوان بـگـن کـه عـاقـلـن

مـیـخـوان بـگـن کـه مــن کـیـم                    یــا واسـه چـی یه عـاشـقـم

امـــــــــــا مـــنـم یــه ادمــــــم                   مــیخـوام بــگـم کـه عاشـقـم

اره بــــــزار هــمـه بــــــگــن                   کـــه مــن دیـگـه دیــونــه ام

اما چه فایده که همه گریزان هستن از او

ان هم در هوای زیبایی پاییزی

که هر کس را وسوسه زیبایی خود می کند

وسوسه این که دل عاشقی را زیباتر کند

ولی اما چه حیف؟؟!!

همه در فکر گریز از باران

و من در فکر بارانی شدن

با قدمهایم به استقبال باران میروم

و من خود را در تک تک قطره ها

اب میکنم و خود را بارانی میبینم

اری من نیز بارانی میشوم

و جنس تن خود را بارانی میبینم

اما بسیار دلگیرم از قدمهایم

که مرا یاری در هم قدم شدن با باران نمی کند

و مرا با صدای خش خش باران هم ساز نمی کند

چه حیف میشود در زیر باران نبودن

و احساس ارامش نکردن در فضای پاک ان

چه حیف از بی نصیب بودن از ان حال و هوا

ویا قدم نزدن در ان احساس زیبا

و تفکر نکردن به اشک های شیشه ای

که بر روی شیشه روان می شود

اما چه زیبا و بی صدا می گریند شیشه ها

چه زیبا؟؟چه زیبا؟؟چه زیبا؟؟

که شیشه دل هر کس روزی خواهد گریست

روزی نه تنها دور بلکه روزی نزدیک

ان هم بی خبر خواهد امد

اما به خاطر چه کسی باشد مهم است

کاشانه ام برگ گل یاس است و زیر اندازم زمین خداست

تکه نانی دارم بر وصف صفا انهم از لطف و کرم خداست

وجرعه ای اب دران کوزه که از خاک پاک خداست

سقف خانه ام منور است از وجود اسمان

خانه ام همیشه روشن است از وجود پر نور مهتاب

و در ان خانه نورانی چشمک میزنند ستارگان به همه

و همیشه باز است در ان خانه بسوی مهمان

پس می طلبد هرکه را که اهل دل و عشق و قلم است

ان هم به صرف کوله باری که پر است از شعر شاعران

اری شب شعر من دور نیست در همین اطراف است

پس هر کجا که باشم اسمان مال من است

شهر من نیز دور نیست در کنار خانه توست

راهی تا خانه عشق نیست چند صباحی فرق دارد

انهم در وصف چشمان توست که خود را یاری کنی

اری خانه من عشق من است

و جواهراتم نیز ستارگان

وکوچه باغم پر از گلهای یاس

وقلب عاشقم نیز به تو تعلق دارد

اره من میدونم من ارشیا هستم ویا محمد

ولی یه کسی که همیشه دلش تنگه واسه همه چیز واسه یه دل پاک

واسه یه دلی که بتونه اونو سنگ صبور خودش کنه

واسه کسی که بتونم دوستش داشته باشم و خودمو تو اغوشش بندازم

و کسی که بتونم بهش تکیه کنم و واسه اون تکیه گاه باشم

واسه کسی که واقعا بهم ثابت بشه که دوسم داره

و به خاطر همینه که همیشه دلتنگ و چشم به راهم

ولی نمی دونم چرا نتونستم اونو پیداش کنم

و یا شایدم پیداش کردم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شاید نه نمیدونم چی بگم ولی میدونم نتونستم بهش نشون بدم که اره

منم یه ادمم

وجنسم از خاکه و عمرم مثل گله که هر وقت ممکنه مثل گل پر پربشه

(یعنی ما ادما نمی دونیم که فردا چی پیش میاد و چی میشه)

ولی من خیلی دوست دارم میتونستم واسه اون یه شخصیتی میبودم که

اون دوس داره!!!!!!!!!!!!

و بهش بگم من عاشقم و یه ادمم حق داره که کسی رو دوس داشته باشه

ولی خیلی ناراحتم و خیلیم از دست خودم عصبانی هستم که چرا

نتونستم؟؟؟؟

نتونستم که فقط بهش بفهمونم که من هستم و وجود دارم وتورو دوس دارم

ولی خوب میخوام زندگی کنم و همیشه چشم امید دارم به همه چیز؟؟

به روزی که همه حقایق مثل افتاب پشت ابر پیدا شه و همه بدون!!!!!

بدونن که پشت دل ابری منم چی میگذره یا چه غوغایی اون پشته؟؟؟؟؟؟

که هیچ کس از اون خبر نداشته جز من و دلم و قلب شکستم!!!

که خدا میدونه چی دارم میکشم تا اون روز بیاد

تا اون روز بیاد ومن بتونم بگم که اره همیشه عاشق بودم

ولی همه چیزو تو دلم ریختم و تحمل کردم

وحتی یه کلمه روهم نگفتم و فقط خواستم بفهمونم که من مقصر نبودم

اره کسی که این مطلبو میخونی واقعا نظر بده چون از بغض حتی نمیتونم

نفس بکشم

وتا خر خره تو باتلاق بغض گیر کردم

ولی اینو خوب میدونم که منم رفتنیم و باید برم

ولی دیگه جایی واسه فرست بخخش دیگران نیست

چون من دیگه شاید نباشم واونوقته که

سنگ قبرم به جای چشمام اونارو میبینه

و اونا اینو میخون که درس عشق خیلی سنگینه

و خیلیم پر درده پس اگه تحملشو داری عاشق شو.

کنارساحل میشینم وبه دریا فکر میکنم؟

نمیدونم چرا همش تو فکرم شاید یه حسادت باشه اونم به دریا نمیدونم

واسه چی ولی شاید به خاطر ارامشی که داره ویا به خاطرارامشیه که به

 همه میده.

ولی خوب میفهم هرکی بخواد در کنارش باشه ارامش بهش میده اما من به

این کنار ساحل نشستن قانع نمیشم میخوام برم یه چیزی پیدا کنم تا بتونم

با اون به دل دریا برم هرچی باشه فرقی به حال من و دریا نداره چون دریا

مثل ادما شخصیتو تو مجلل بودنشون نمیبینه و من خودمم به ای چیزا

اهمیتی نمیدم.

خوب یه چیزی پیدا کردم؟ شاید کم باشه ولی قایقی از یه پیر سالخورده

میگیرم یادمه اون پیر سالخورده یه چیزی گفت:

گفت پسرم به دریا اطمینان نکن چون دریا اطمینانی نداره.

نمیدونم چطور دلش اومد و این حرف و زد ولی من باورم نمیشه و خودمو به

موجاش میسپارم میرم تا هر جایی که دریا خودش دعوتم کرده میرم و میرم

تا جایی که خودم باشم و اسمون ودریا جایی که نه از ادما نه از کاراشون

خبری باشه جایی که خودم باشم و خدای خودم واز دریا هم واسه بیشتر

کردن این لذت کمک میگیرم و دریا هم با اون صدای زیباش بهم ارامشی

میده که قابل وصف نیست همین واسم کافیه یه ارامشی که خودم دوسش

 دارم واز ته دل ارزوشو داشتم.

اونجا جایی که تا دلت میخواد میتونی عقده هاتو خالی کنی و چشمات هم

میتونن بشن یه شب طوفانی ولی یه شب طوفانی زیبا و شاعرانه و تو اون

لحظات به هر چیزی که دوس داری میتونی فکر کنی چون من همیشه هر

 چند وقت یکبار نیاز خودم میبینم که اینطوری باشم چون واقعا فکر میکنم که

 انگار تازه متولد میشم.

حالا بعد از چند ساعت که به دریا و زیبا یی های که داره خوب فکر میکنم و

 به خودم که خوب خوب فکر میکنم میبینم که سبک شدم و حالا به فکر

برگشتن به ساحل وادماش میفتم که یهو متوجه یه مهمون میشم که اونم نا

خواسته به جمع ما پیوسته؟؟؟

اره ماه و ستاره هاش اونام بودن و من بی خبر بودم اما چه سنگ صبوری

 داشتم همش گوش داده و با تابش نورش به دریا و من یه شب به یاد

موندنی تری رو واسم درست کرد حالا می خوام برگردم با همون پاروی

شکسته پارو میزنم و پارو میزنم تا به ساحل میرسم ولی از اون پیرمرد

نشونی نیست فکر کنم پیش خودش گفته اینم رفت وبه یاد ها پیوست و

دریا با خودش بردش وبه حرف منم گوش نکرد!!!

ولی میخوام بگم مهمونی خوبی بود ویه یاداشت رو قایقش میزارم و میگم

 حیفه تورو خدا در مورد دریا اینطور حرف نزن چون خیلی ارومه و خونگرم و

مهمون نوازه.

حالا تو این تنهایی شب و کنار ساحل یه قدم زدن زیر مهتاب شب و صدای

 موجای دریا لذت اون شبتو هزاران برابر میکه و منم میخوام تا صبح کنار

 ساحل قدم بزنم و لذت ببرم.

می خوام پرواز کنم تو اسمونا

اونم یه پرواز زیبای زیبای

تا شهر عشق تا شهر اقاقیا

اونم به تنهایی مثل پرستوی عشق

مثل قلب یه ادم عاشق

که هر دقیقه واسه معشوقش میتپه و پرواز میکنه

و واسه اونه که زندس و زندگی میکنه

میخوام برم تو اسمونا تا جایی که من باشم و ابرها

تا جایی که ندونم واسه چی پرواز کردم

تا جایی که به یاد قلبهای خسته بیفتم

اونوقت می خوام به یه جای دورتر سفر کنم

جای که بتونم راحت باشم

جایی که بتونم این همه خستگی رو فراموش کنم

هر چند ادرسی درست از اون مکان ندارم؟؟؟

ولی اینو خوب میدونم که می خوام دورشم

دورشم از همه کسایی که اطرافم هستن

از همه کسایی که منظر خطای تو هستن

می خوام به شهر عاشقانه ای سفر کنم

که همه مردمش اونجا عاشق هستن

و به اون عاشق زخم نمیزنن

جایی که حرمت عاشق و معشوق محفوظه

اونجا جایی پر از صفا وصمیمیت و عشق

جایی که میشه گفت من زندم ودارم نفس میکشم

جای که میدونی همه مردمش یک رنگن

وبا اون یک رنگیشون میگن دوست دارم

ولی خوب همش خواب بود و رویا

ولی خیلی جذاب بود و زیبا

اگه ادم یکیشو داشته باشه

باید جونشم فداش کنه

در کنارم بنشین تا من نیز به تو تکیه کنم

وبوی شبنم صبحگاهی را در تو جستجو کنم

و به دشتهای زیبای دوستی با هم بنگریم

وبه تمامی زیبایهای دنیا لبخند زنیم

لبخندی زیبا و به یاد ماندنی و شیرین

و گل عشق را با تمام زیبا یهایش بنگریم

ودر کوچه باغ اقاقیا شبی را به صبح رسانیم

و در ان شب بی همتا شعری را از حفظ کنیم

که تا عمر داریم عشقمان را فراموش نکنیم

وهر گز فراموش نکنیم که ما مرغ عشقیم

و مرغ عشق نیز بدون معشوقش زنده نیست

بیا تا صبح جام می و پیمان در دست گیریم

تا که از لب لعلمان جان تاز ه ای گیریم

ودر سرمای شبانه این شب زمستانی

با در اغوش گرفتن یکدیگر بفهمیم

که چه شب پر از مهر و صفاییی داریم

و فراموش نکنیم که ما دیگر در زمین نیستیم

بلکه در اسمان ودر پیش ملائکه خدایم

ودر اسمان نیلگون عشقمان فرشتگان خدایی هستند

چرا که ما دیگر به معنی والای عشق خدایی رسیده ایم

به معنی هزاران معنی عاشق شدن رسیده ایم

ولی حالا تو این شرایط و تو این به هم ریختگی فکر و

اونقد سخته که ادم زیربارسنگین اون ممکنه له بشه

یا اینکه واسه خاطر کسی که دوسش داری دست به

کارایی بزنی که نتونی خودتو ببخشی

چون اگه واقعا عاشقش باشی تحمل ناراحتیشو نداری و

پس تو تحمل میکنی به خاطر اینکه اون خوشبخت بشه

ولی خوب چرخه زندگی همیشه به کام ادمی نیست و

ولی نه دوستان اینطور نیست همه ادما با پول یا با اون

ولی من یه چیزی میگم شاید اشتباهم باشه ولی تا

خوب موقعیت پیدا نکردین عاشق نشید

ولی خوب اگه عاشق شدید دعاتون میکنم به عشقتون

اگه خواستی قلبتو هديه کنی بدون که کی

 می خواداون هدیه روبازش کنه.

اگه خواستی دلتو و فرش زير پای کسی

 کنی بدون کی قرار فردا روی اون پابزاره.

اگه خواستی عروسک دست کسی بشی

 بدون که اون عروسکی رو بجز تو دوست

نداره.

اگه خواستی به کسی بگی دوستش

داری بدون که چقدر خاطرتو می خواد.

اگه کسی دونست عاشقشی زود بهش

نگو دوستش نداری.

و لي من يه چيز و از تو مي خوام اونم اینه

 که دوستم داشته باشی.